انسان هرروز فكرى تازه و انديشه‌اى جديد و ابتكارى نوين به دست مىآورد . هيچ بشرى نمىتواند تمام جوانب و شئون و ويژگىهاى همهء انسان‌ها را در تمام زمان‌ها و مكان‌ها دريابد . و نيز هيچ‌كس نمىتواند خودش را از كلّيه تمايلات و اغراض و شهوات خالى كند و فقط حقيقت و مصلحت عمومى را در نظر بگيرد و قانون وضع نمايد . لذا مراكز و مجامع قانون‌گذارى در سراسر عالم هرروز قانونى را نسخ و يا كم و زياد مىكنند . چنان‌كه عملا مىبينيم هيچ‌يك از قوانين دست‌پروردهء بشر براى سعادت انسان ارمغانى نياورده ، بلكه برعكس بر مشكلات و گرفتارىهايش افزوده‌اند . بنابراين قانونى مىتواند عهده‌دار سعادت انسان بشود كه آفرينندهء انسان آن را بنا نهاده و برايش فرستاده باشد و آن قرآن كريم است كه باطل به هيچ‌وجه در آن راه ندارد . كتابى جامع است كه هيچ خشك و ترى نيست ، مگر آن‌كه در آن آمده است . ولى اين قانون محكم و كامل الهى اجراكننده‌اى مىخواهد كه سه شرط اساسى در او بوده باشد : 1 . آگاهى و احاطه كامل به علوم و ژرفاى معانى و اسرار آن . 2 . عصمت . 3 - قدرت و تمكّن از اجراى قرآن . زيرا اگر از قرآن اطّلاع و آگاهى كامل و همه‌جانبه‌اى نداشته باشد ، در تبليغ و تفسير و اجراى آن انحراف‌ها و خطاهاى بزرگى پديد مىآورد ، و اصلا احكام قرآن را مسخ مىكند ، به‌طورىكه مردم را به جاى نزديك كردن به قرآن ، با آن بيگانه مىسازد . چنان‌كه اين امر در طول تاريخ اسلام از سوى نااهلان اتّفاق افتاده است ، ناآشنايان به معارف و حقايق قرآن بر مسند اجراى آن تكيه زدند و آتشى افروختند كه نسل‌هاى بعد نيز در آن مىسوزند . اگر مجرى قرآن معصوم نباشد ، باز از جهات ديگرى خرابىهاى بزرگى به بار مىآيد . مجرى قرآن كه حافظ و نگهبان آن بايد باشد ، چگونه مىشود خطايى از او سرزند و بازهم نام حافظ قانون بر او گذاشت ؟ و نيز احتياج مردم به اجراكنندهء قرآن به خاطر آن است كه در علم و عمل قاصرند و در معرض خطا و اشتباه . حال اگر مجرى قرآن خود جايز الخطا باشد ، چه بايد كرد ؟ و چه كسى مانع از خطاى او خواهد شد ؟ آيا بايد مردم با او مخالفت كنند و بگويند تو در اينجا اشتباه كردى يا نه ؟ بنابراين مجرى قانون الهى بايد معصوم باشد ، يعنى به هيچ‌وجه خطا و اشتباهى از او سر نزند ، چنان‌كه عملا هم ديده شده كه افراد غير معصوم در طول تاريخ اسلام نتوانسته‌اند احكام قرآن را در جامعه اجرا كنند .